کفش ترکینگ: بر چه اساسی انتخاب کنیم و بر چه اساسی نه

سریعترین راه برای لذت نبردن از کوهپیمایی — کفش نامناسب است. تاول، لیز خوردن، آسیب انگشت پا: هر سه یک علت دارند.
۱. زیره — مهمترین بخش
سنگ خزهبسته، گلولای، بستر رود. شما به زیرهای نرم با آج عمیق نیاز دارید. زیره پلاستیکی سفت روی سنگ خیس مثل یخ است.
روش آزمایش: زیره را با انگشت فشار دهید. اگر لاستیک کمی جا برود — خوب است. اگر سفت و لیز است — کفش شهری است.
۲. نگهداری مچ پا: ساق کوتاه یا ساق بلند؟
ساق کوتاه: سبک است، خوب هوا میخورد، برای مسیرهای هموار و متوسط.
ساق بلند (نگهدارنده مچ): در دامنه سنگلاخی از پیچ خوردن پا جلوگیری میکند. برای مسیرهایی مانند بازاردوزو و توفانداغ توصیه میشود.
برای اولین کفش گزینه میانه: مدلی که مچ را تا حدی نگه دارد.
۳. غشا (ضدآب) — همیشه لازم نیست
کفش غشادار آب را رد میکند، اما هوا را هم کمتر رد میکند. در تابستان پا عرق میکند و نتیجه همان است: پای خیس.
- بهار و پاییز، مسیرهای گلآلود ← غشادار
- تابستان، مسیرهای خشک ← بدون غشا، زودخشک
- مسیرهایی که از آب میگذرند (دره باباداغ) ← آب را بیرون بدهد و زود خشک شود
۴. سایز: نیم شماره بزرگتر
در سراشیبی پا به جلو میلغزد و نوک انگشتان به کفش میخورد. در یک روز این میتواند ناخن را سیاه کند.
پس: نیم شماره بزرگتر از سایز معمولتان و حتماً با جوراب کوهپیمایی امتحان کنید.
آزمایش: کفش را بدون بستن بند بپوشید و انگشتتان را پشت پاشنه بگذارید — اگر یک انگشت جا شد، سایز درست است.
۵. با کفش نو به مسیر طولانی نروید
رایجترین اشتباه. کفش نو را دستکم یک هفته در شهر بپوشید، سپس در مسیری کوتاه (لریک، توکیاخیل) امتحان کنید.
جوراب هم تجهیزات است
جوراب نخی عرق را نگه میدارد و علت اصلی تاول است. جوراب کوهپیمایی پشمی یا سنتتیک بخرید — یک جفت ۱۵ تا ۲۰ مناتی نیمی از عملکرد یک کفش ۲۰۰ مناتی را تعیین میکند.
اگر تاول زد
به محض احساس تاول در میانه پیادهروی بایستید. چسباندن چسب در مرحله قرمزی بسیار آسانتر از پانسمان تاولی است که آب جمع کرده. نگویید «بعداً نگاهش میکنم».
آمادهاید خودتان تجربهاش کنید؟ تاریخهای پیش رو را ببینید.
دیدن تورها