فواید پیاده روی: تاثیر کوه ها بر مغز و بدن

پیاده روی ساده به نظر می رسد — شما فقط قدم برمی دارید. اما برای بدن، این یک بار کنترل شده است که ساعت ها طول می کشد. دانستن اینکه چه اتفاقی می افتد به تنظیم صحیح سرعت و تغذیه کمک می کند.
۱۰ دقیقه اول: مرحله ناراحت کننده
ضربان قلب به شدت بالا می رود، تنفس کوتاه می شود، پاها احساس سنگینی می کنند. این عدم آمادگی جسمانی نیست — بدن هنوز سیستم انرژی خود را روشن نکرده است. خون به سمت عضلات هدایت می شود، رگ های خونی گشاد می شوند. این مرحله ۱۰-۱۵ دقیقه طول می کشد.
نتیجه گیری عملی: در ۱۵ دقیقه اول عمداً آهسته راه بروید. گروهی که سریع شروع می کند در پایان ساعت اول مجبور به توقف می شود.
۳۰-۶۰ دقیقه: حالت پایدار
قلب تثبیت می شود، تنفس ریتم پیدا می کند، بدن به سمت سوزاندن مخلوطی از چربی و کربوهیدرات می رود. تنظیم حرارت (ترموگولاسیون) شروع می شود — تعریق شروع می شود و همراه با آن از دست دادن آب و نمک آغاز می شود. در هر ساعت حدود نیم لیتر آب از دست می رود؛ در گرما و در یک شیب تند این مقدار می تواند به یک لیتر برسد.
نتیجه گیری عملی: منتظر تشنگی نمانید. احساس تشنگی تازه بعد از ۱-۲ درصد کم آبی به وجود می آید و تا آن زمان عملکرد کاهش یافته است.
۲-۳ ساعت: پایان گلیکوژن
ذخیره کربوهیدرات در عضلات (گلیکوژن) برای ۲-۳ ساعت بار متوسط دوام می آورد. وقتی تمام می شود، حالت آشنایی شروع می شود: پاها "خالی" می شوند، خلق و خو بد می شود، توجه منحرف می شود. ورزشکاران به این حالت "برخورد با دیوار" می گویند.
نتیجه گیری عملی: از ساعت اول شروع کنید، هر ۴۵-۶۰ دقیقه یک چیز کوچک بخورید — میوه خشک، آجیل، خرما. وعده های کوچک و منظم بهتر از خوردن یک وعده غذایی بزرگ در یک نوبت کار می کنند.
در مغز چه اتفاقی می افتد
بعد از ۲۰-۳۰ دقیقه حرکت، چندین چیز در مغز تغییر می کند:
- سطح کورتیزول (هورمون استرس) کاهش می یابد.
- اندورفین و اندوکانابینوئیدها افزایش می یابند — این همان حالت آرام و "سبک" بعد از پیاده روی است.
- پروتئینی به نام BDNF افزایش می یابد؛ این پروتئین ارتباطات بین نورون ها را تقویت می کند و با حافظه مرتبط است.
به همین دلیل است که یک مشکل حل نشده اغلب در اواسط پیاده روی خود به خود روشن می شود. این یک راز نیست — خارج شدن توجه از صفحه نمایش و رفتن به یک محیط وسیع و تکراری، حالت پس زمینه مغز را روشن می کند.
چرا در سراشیبی درد بیشتر است
در هنگام بالا رفتن عضله با کوتاه شدن کار می کند و در هنگام پایین آمدن با کشیده شدن — این باعث آسیب های میکروبی (میکرودمیج) بیشتری به فیبرهای عضلانی می شود. به همین دلیل است که محل درد در روز بعد معمولا ران شماست، نه ساق پا. اینجاست که باتوم های کوهنوردی به کار می آیند: آنها بار روی مفصل زانو را حدود یک چهارم کاهش می دهند.
۲۴ ساعت بعدی
بدن به مرحله ریکاوری (بهبودی) می رود: فیبرهای آسیب دیده ترمیم می شوند، ذخیره گلیکوژن دوباره پر می شود. این به دو چیز نیاز دارد — پروتئین (در چند ساعت بعد از پیاده روی) و خواب. روز ریکاوری یک روز بیکاری نیست، بخشی از تمرین است.
برای یک شروع ملایم، مسیرهای جنگلی یک قالب ایده آل هستند — برای مثال پیاده روی کوهستانی موجو-لاهیج (Mücü-Lahij) یا پیاده روی اسماعیللی، قالاجیق (Galajig).
آمادهاید خودتان تجربهاش کنید؟ تاریخهای پیش رو را ببینید.
دیدن تورها

